Vandaag heb ik een rustige dag doorgebracht op het kantoor Eindewege. Heb de stukjes voor de Eilbode gemaakt van allerhande onderwerpen die ik deze week ben tegengekomen. Ook het interview met Karel en Rinus heb ik uitgewerkt. Mijn klus voor de Eilbode is hiermee al een heel eind klaar.

Halverwege de ochtend kwam Peter op kantoor Eindewege. Hij heeft de opdracht gekregen om waterschapseigendommen die graffittigevoelig zijn op foto te zetten. Iets voor een gezamenlijke aanpak met de gemeente Goes om de eigendommen graffittivrij te houden. Na een hele ochtend typen zie ik het wel zitten nog even met hem mee te rijden. Hij moet nog een drietal objecten fotograferen. Als we terugkomen is het net tijd voor de lunch.

's Middags maak ik mijn werkjes voor de Eilbode af, beantwoord een aantal mailtjes, heb een lang gesprek met BOA Peter over de ondernemingsraad, eventuele fusie, de organisatie, wat goed loopt en wat beter kan. We zijn het helemaal eens ;-))

Bij de theepauze vraagt iedereen mij hoe het me bevallen is, een week in de buitendienst. Ik zeg naar alle eerlijkheid dat ik het heel erg naar mijn zin heb gehad en dat ik het jammer vind dat ik maandag weer naar het hoodkantoor moet, maar ja, het echte leven gaat weer beginnen......

Met de papieren voor de ontheffingsaanvraag voor een emissiescherm gaan Rinus en ik richting 's Heerenhoek. Helaas blijkt als we ter plekke komen en Rinus de man belt dat de fruitteler zelf onderweg is naar de Alpen.
Rinus laat mij de situatie nog wel even zien. Hij wijst naar de fuitbomen en legt uit dat als ze langs een slootje staan er een emissiescherm (een natuurlijke haag) tussen fruitbomen en sloot moet komen om te voorkomen dat bestrijdingsmiddelen uitwaaieren naar de sloot.
Als nu aan beide zijden van de sloot fruitbomen staan, dan hebben we een probleem. We kunnen de sloot niet baggeren als er een haag staat aan beide zijden van de sloot. In dat geval mag één van de hagen niet hoger zijn dan 1.50 meter en bovendien moet de fruitteler die de tweede haag aanbrengt meebetalen aan het baggeren. Dit komt omdat we veel duurder materieel moeten inzetten. Een kraan met een arm die over een hoogte van 1.50 meter kan delven, hebben wij zelf niet dus dit soort klussen moeten wij ook altijd duur uitbesteden. Een lastige situatie!
We gooien de papieren voor de ontheffing bij de fruitteler in de bus.

Op dat moment belt Henk. Ze zijn nog druk bezig met het betuinen. Ik vraag of ze al zijn opgeschoten. Rinus zegt dat ik er van zal staan te kijken en omdat ik dat met mijn eigen ogen wil zien, rijdt hij langs het werk terug naar Eindewege. Als we bij Henk, Henk en Jaap aankomen, is het al bijna 5 uur. De mannen zijn nog bezig. Het blijkt dat Rinus gelijk heeft. Bijna alle palen staan al in het water en ze kunnen morgen al beginnen met het aanbrengen van het doek.  Ik ben echt onder de indruk van de hoeveelheid werk die ze hebben verzet. "Als je dat dan ook maar opschrijft", drukt Henk mij op het hart. Ik beloof hem dat ik dat zal doen.

Terwijl we terugrijden naar Eindewege voel ik mijn gezicht aan alle kanten trekken. Echt een gevoel dat je hebt als je de hele dag buiten bent geweest. Ik begin ook al een kleurtje te ontwikkelen. Tja, ik wil niet weer allerlei mensen jaloers maken, maar het weer werkt nog steeds wel heel goed mee deze week.....

Ben benieuwd wat ik morgen nog ga beleven op mijn laatste dagje buiten. Daarover morgenavond meer op deze plek.

Met Rinus heb ik afgesproken dat ik om drie uur mee mag naar een fruitteler die een ontheffing aan wil vragen voor een emissiescherm naast een sloot.

Hans gaat ook weer op pad en hij wil mij wel weer op sleeptouw nemen tot drie uur. Allereerst rijden we richting Waarde. Er zijn twee mannen bezig met het delven van een slootje naast een opslagruimte van waterkeringen. Hans moet daar een paar formulieren afleveren die de ze nodig hebben om de delfspecie te kunnen wegbrengen.
Vervolgens rijden we richting Vlake. Daar wordt aan de wegbermen gewerkt en tegenover de oprit van een groot boerenbedrijf hebben we rijplaten neergelegd. De boer is daarmee geholpen omdat de grote machines zo beter zijn terrein kunnen op- en afrijden en wij zijn geholpen omdat de wegberm niet meer telkens kapot gereden wordt. Nico is daar bezig met koud asfalt de randjes op te vullen.

De volgende stop is Gemaal Dekker. Wim knutselt daar aan het in werking stellen van de aalgoot. Een aalgoot is een buis waar water doorheen stroomt en die is aangelegd over een dijk heen zodat kleine glasaaltjes naar de andere kant kunnen komen. De aaltjes groeien namelijk in zoet binnenwater uit tot palingen. Aalgoten bestaan al langer maar het aantal aaltjes dat er gebruik van maakt neemt enorm af. Hans heeft net deze week een bijeenkomst gehad met onze expert, Anne en een aantal mensen van de provincie. Waarom er minder aaltjes zijn, weten ze niet precies.

Omdat de glasaaltjes voor dit seizoen al gesignaleerd zijn, moeten de aalgoten nu zo snel mogelijk weer in werking worden gesteld. Wim is er behoorlijk mee aan het worstelen. In de buis heeft zich deze winter een muskusrat genesteld en die heeft de kokosmat, die erin hoort te liggen als een soort van klimwand voor de aaltjes, kapot geknaagd. Om er een nieuwe kokosmat doorheen te kunnen trekken, moet hij eerst een touwtje door de buis heen zien te krijgen. Best ingewikkeld als de steen, waaraan het touwtje vastzit, niet tevoorschijnkomt als hij hem van boven naar beneden door de buis laat rollen. Er zit blijkbaar een vernauwing in de buis. Hans en Wim proberen vanalles. Een klos met afzetlint wordt door het gat gegooid. Door te trekken en te laten vieren en nadat alles twee keer helemaal komt vast te zitten, lukt het uiteindelijk toch. De klos komt aan de onderkant van de dijk uit het gat rollen. Daarna is het nog een koud kunstje om er een groter touw doorheen te trekken en vervolgens de kokosmat door de buis naar boven te trekken. Weer vol goede moed, laten we Wim achter bij de dijk. We moeten nu opschieten anders loop ik mijn afspraak met Rinus mis.

Ik ben er stipt om half acht. Als ik 's morgens binnenkom, zit iedereen al aan de koffie. Aangezien ik nog geen afspraak heb (denk ik) informeer ik bij Hans en Nico of Wegen en Waterkeringen nog iets spannends gaan doen vandaag. Ze gaan vanmorgen een karwei afmaken waar ze gisteren aan zijn begonnen. Er moeten nog twee populieren worden geveld langs de Monnikendijk. Ik mag mee, althans als ik kan vegen? Heu, ja natuurlijk kan ik dat!

Onderweg naar de werkplek vertelt Hans over een boer die hem gisteren woedend belde dat er schade op zijn perceel was van de bomen die ze hadden gerooid. "Of we daarover dan niemand hadden geïnformeerd en waarom we hem dan niks hadden laten weten."
Hans vertelt dat alle aanwonenden van de dijk wel geïnformeerd waren, maar dat deze boer een perceel land, maar geen woning ter plekke had. Hij was er niet vanuit gegaan dat zijn perceel last zou ondervinden van het vellen van de bomen. Sterker nog, er was ook niks aan de hand, behalve misschien dat er wat takjes op terecht waren gekomen.
Gelukkig had de boer dat later zelf ook geconstateerd. Dat van die schade had hij via via gehoord en hij belde Hans een half uurtje later terug om zijn excuses te maken. Er was inderdaad niks aan de hand.

Het verhaal van Hans illustreert mooi hoe je soms als opzichter gewoon maar de bui over je heen moet laten komen. Sommige mensen kunnen zich zo verschrikkelijk boos maken. Ik begrijp ook uit zijn verhaal dat de opzichters de eersten zijn die er iets van merken als we niet goed communiceren vanuit het hoofdkantoor. Ik heb dat ook al van Rinus begrepen. Heel veel mensen die in het gebied wonen, kennen de opzichters van het waterschap en spreken hen als eerste aan.

Als we bij de Monnikendijk komen, heeft Nico de afzetting al gereed. Het is nu even wachten op 'De Belg' die voor ons de bomen velt. Nico heeft mij vanmorgen bij de koffie al vertelt dat het een Belgisch bedrijfje is van een vader en een zoon, die dat wel vaker voor ons doen. "Ze praten mooi Vlaams en als ze onderling praten kun je er niks van verstaan", aldus Nico. Ik heb hem vertelt dat ik dat prima vind. Dan ben ik eens een keer niet de enige die het niet verstaat (tussen al die Zeeuwen hier is dat voor mij soms ook best lastig, hihi).

Al spoedig komen vader en zoon aan. Ze halen gauw een kraan op die ze even verderop gestald hebben bij één van onze muskusrattenbestrijders. Er worden weinig woorden vuil gemaakt op het moment dat ze er zijn. De kettingzagen worden meteen tevoorschijn gehaald. Ze zwaaien met die dingen rond met een routine die griezelig veel op nonchalance lijkt, maar blijkbaar weten ze precies wat ze doen want binnen een kwartier ligt de eerste boom plat.
Het is een flinke populier en de grond dreunt als hij valt. Het is schokkend om te zien. Zo'n boom doet er 30-40 jaar over om zo hoog te groeien en gaat dan in een kwartier om. Als hij eenmaal ligt, is het echter helemaal duidelijk waarom het nodig was. Populieren worden niet zo oud en deze waren helemaal over de houdbaarheidsdatum. In het midden van de stam zit een grote rotte plek. Hans vertelt dat er van deze bomen na iedere storm veel takken afwoeien. Ze waren gewoon niet veilig meer hier langs de weg en hoe zonde het ook is, langs de weg gaat de veiligheid voor.

Pas als vader en zoon de grote blokken hout op maat hebben gezaagd en samen met de grootste takkenbossen hebben weggetakeld, is er werk aan de winkel voor Nico, Hans en mij. Met een hark halen we de takjes uit de berm en we vegen de weg weer helemaal schoon. Nico gaat daarna nog met de twee Belgen mee naar een ander stekje waar nog een heel klein boompje dat voor een lantarenpaal is opgeschoten, weg te halen. Hans en ik gaan terug naar Eindewege.

In de auto kom ik erachter dat ik ben gebeld maar er staat geen nummer bij. Na even piekeren schiet ineens het bloed naar mijn kaken. Patricia en Paul zouden vanmorgen langskomen om iets met mij te bespreken. Ze vonden het een goed idee om op locatie te vergaderen, op weg naar het werk. Helemaal vergeten! Ik ben hier ook volkomen los van mijn agenda. Das natuurlijk wel prettig voor een weekje maar ja... dan moet je natuurlijk niet vergeten dat je een afspraak hebt. Ik bel Patricia om sorry te zeggen. Ze is gelukkig niet boos en we maken een nieuwe afspraak voor maandag.

Als ik op Eindewege aankom staat Kim op me te wachten. Onze nieuwe klantenmanager heeft veel contacten met opzichters over afhandeling van klachten. Zij grijpt mijn weekje bivak aan om hier alvast eens met de mensen te praten. Ik geef haar een rondleiding door het pand. Ha, ik weet de weg al, natuurlijk ;-))

Vanmiddag ben ik op het kantoor Eindewege gebleven. Eerst het verslag van vanmorgen gemaakt (zie vorige posting). Daarna voor het eerst deze week eens tijd om mijn e-mails door te nemen.
Ook heb ik een interview gedaan voor het personeelsblad met de beide opzichters die kantoor hebben in Eindewege. Het resultaat van dat interview lezen jullie in het volgende personeelsblad.

Morgen is het even stil op dit log. Dan ben ik een dagje vrij. Donderdag lezen jullie het vervolg van dit Communicatie op Locatie - avontuur.

Nee, ik moet linksaf na de stoplichten, niet rechtsaf dus! Ik kwam vanmorgen te laat omdat ik verkeerd was gereden. Stond meteen een kwartier vast in de file richting tunnel (en das lang hier in Zeeland).

Rinus brengt mij vanmorgen naar een waterloop bij 's Heer Arendskerke waar drie mannen vandaag starten met het aanbrengen van betuining. Ik rij achter hem aan zodat ik in ieder geval ook zelf vervoer heb om terug te komen. Niet alleen geeft het Rinus de vrijheid om zelf aan het werk te gaan zonder dat hij mij weer hoeft te komen halen; het geeft mij ook de kans om naar het steunpunt terug te gaan als ik naar het toilet moet. Wat dat aan gaat hebben mannen het wat makkelijker in het open landschap ;-)).

Als we aankomen staat de kraan al langs de waterloop. Er staat ook een tractor met daarachter een aanhangwagen vol met houten palen. Die palen moeten straks in de rand van de sloot worden gezet, daarachter wordt het betuiningsdoek gespannen, zodat er weer een mooi strak kantje wordt gebouwd. Dit betuinen gebeurt om te voorkomen dat grond van de oever in de waterloop valt, waardoor de sloot dichtslibt en de kanten niet meer stevig zijn.

Omdat we in natuurgebied aan het werk zijn, is het streven de oevers op natuurvriendelijke wijze te laten oplopen. Aan de oever waar we beginnen, wil de boer, geen metertje aan het waterschap verkopen. Om die reden zetten we de paaltjes een meter uit de kant om voldoende ruimte over te houden voor een glooiend talud. Een glooiende oever  biedt veel meer ruimte voor plantengroei en is ook veel toegankelijker voor watervogels en andere dieren die langs de oever leven.
Aan de andere oever kunnen we mogelijk wel wat grond bijkopen zodat we daar niet alleen een natuurvriendelijke oever maar ook meer waterberging kunnen creëren door de waterloop wat te verbreden aan die kant.

Vanmorgen is de stuw die stroomopwaarts staat helemaal platgelegd zodat het water wegstroomt en de kanten droog komen te staan. Pas als het water enigszins gezakt is, kunnen de palen worden geplaatst. Tot die tijd is er nog genoeg te doen. Voorop rijdt de kraan. De machinist schraapt de waterkant af, waarmee hij de oude betuining wegschept.
De twee andere mannen, Henk en Jaap, zetten de lijn uit met rood/witte paaltjes. Daarna haalt Henk een bos palen van de aanhanger met de trekker. De bos met palen wordt aan de vork van de trekker gehangen. Jaap loopt langs de oever, Henk rijdt met de trekker stapvoets met hem mee. Om de halve meter trekt Jaap een paal uit de bundel en legt die tegen de oever aan. Zo worden de palen een voor een klaargelegd.

Eerst help ik Jaap met het loshalen van de palen uit de bundel. Henk bestuurt de tractor. Na één bundel mag ik het besturen van de trekker proberen. Eerst vind ik het maar niks. Ben vooral bang met trekker en al in de sloot te belanden. Het blijkt echter heel gemakkelijk. Nu kan ik echt helpen. Henk gaat verder met het uitzetten van de lijn waarlangs de palen straks geplaatst moeten worden, Jaap vist de palen uit de bundel en ik rij stapvoets met hem mee met de trekker; voel me echt heel stoer. Vroeger wou ik altijd vrachtwagenchauffeur worden, maar een trekker besturen bevalt me ook wel.

Ik heb inmiddels een werkplek gekregen tegenover locatiebeheerder Jan. Jan biedt mij na de koffie een rondleiding aan. Het gebouw is van binnen groter dan je van buiten kan zien. Niet alleen de werktuigkundigen, die veel revisiewerk doen in de werkplaats hebben hier hun standplaats maar ook de PLC-programmeurs (die allerlei geautomatiseerde dingen doen met gemalen en zuiveringen, geloof ik) en de Buitengewoon Opsporingsambtenaren hebben een kantoor tot hun beschikking. Eindewege is dan ook een heel centraal gelegen punt. Goed bereikbaar vanuit Middelburg maar ook vanuit Tholen.

Na de rondleiding wil ik eerst een afspraak maken voor een interview met een groepje voor ons personeelsblad. Dat is één van de opdrachten die ik deze week heb. Zowel de PLC-programmeurs als de werktuigkundigen hebben al een keer geposeerd voor de rubriek, vertellen zij mij. Ja, ja, ik kijk het nog even na in ons bestand want onwillige teams maken wij wel vaker mee ;-)).

Het blijkt waar. Althans, zover ik kan overzien want het netwerk ligt er ineens uit (of ik ook in het stukje wil opnemen dat dat wel vaak gebeurt) en ik kan niet meer bij mijn bestanden. De offline-pauze gebruik ik om de beide opzichters te strikken voor het artikel. Ze vinden het goed. We maken een afspraak voor morgenmiddag. Ik bel onmiddellijk Rudi voor de bijbehorende foto. Hij kan ook, dus dat is geregeld.
Eigenlijk had ik bedacht dat ik nu de weblog in orde zou maken en eens rustig de checklist voor deze week door zou nemen. Ik kan het wel vergeten. Opzichter Rinus heeft geregeld dat ik vanmiddag mee mag met Wim. Wim gaat peilschalen opnemen. Ik krijg eerst een college rondom waterpeilen, peilbesluiten en verschillende peilgebieden. Er komt heel wat meer bij kijken dan ik ooit had gedacht.

Had ik van te voren misschien wat zorgen dat ik niet veel afspraken had, na mijn gesprek met Rinus ben ik helemaal gerustgesteld. Morgen mag ik meehelpen met betuinen. Morgenmiddag mag ik misschien nog mee bij een agrariër langs om te spreken over een windscherm langs een sloot (daarover later meer). Ook voor de rest van de week kan hij nog genoeg verzinnen. Ik vind het geweldig dat ik overal mee naartoe mag en dat er duidelijk moeite wordt gedaan om me een indruk te geven van de werkzaamheden buiten.

Na de lunch in de kantine met een grote groep collega's waarvan ik de meesten nooit of zelden eerder heb ontmoet (zo word ik de hele dag wel gewezen op hoe nuttig het is om op locatie te gaan) word ik opgehaald door Wim. Het ziet ernaar uit dat ik het grootste deel van de middag in de auto zal doorbrengen, crossend van peilschaal naar peilschaal. Er komt echter wat tussen.
Kantonnier Jaap is samen met twee man van een aannemer bezig met het aanleggen van een dammetje. Hij heeft Wim gebeld om even een handje mee te helpen met het leggen van de buizen. Dit is een secuur werkje waar wat hulp bij welkom is. Zo gebeurt het dat ik een flinke tijd op een sloottalut, genietend van het zonnetje, gefascineerd sta toe te kijken hoe twee mannen in een sloot en een graafmachine/kraan op de kant, gezamenlijk een aantal buizen in elkaar schuiven zodat het water straks door het dammetje heen kan stromen.
Zo'n buis heet een duiker, weet ik inmiddels, en de duiker die er eerst lag, was verstopt geraakt. Omdat ze hiervoor de boel toch open moesten gooien, is besloten er meteen een wat ruimere buis in te gooien zodat er meer water door kan stromen. Wat me opvalt, is dat de machinist heel voorzichtig en secuur te werk moet gaan maar dan ook heel veel van het zware werk uit handen neemt. De machine graaft de bagger uit, brengt zand erin, legt de buizen erop, schuift de buizen in elkaar en tilt ze hier en daar wat op of drukt ze in al naar gelang nodig is om ze waterpas te krijgen. De mannen in de sloot, sturen, passen en meten en geven de aanwijzingen. Na een uurtje ligt de buis helemaal naar wens.

Dan gaan we verder met het opnemen van de peilschalen. Ik ben aangesteld over het papier waarop de peilcijfers moeten worden ingevuld, bovenstrooms, onderstrooms, kruinhoogte, dat soort zaken. Braaf vul ik in wat Wim mij toeroept. Bij de tweede peilschaal wordt ik meteen al bevorderd. Ik mag het slot open maken, de slinger erop zetten en de stuw wat opdraaien. Ik heb mazzel...in deze periode gaan de peilen in etappes van winter- naar het, vaak  wat hogere, zomerpeil.
Het is al snel duidelijk dat de stuwen niet allemaal netjes langs de polderweg liggen. We klimmen over hekken, sjouwen door de weilanden en kruipen onder schrikdraad door. Ook lopen we dwars door een wei met heel verbaasde schapen en ik ben blij dat het niet de stieren zijn van de vorige keer, waar Wim me over vertelt.

Tegen half vijf belt Rinus op: "Je mag Christine niet mee naar huis nemen hoor", klinkt het over de luidspreker van de telefoon, blijkbaar is hij ongerust dat ik niet op tijd wordt teruggebracht. Maar we zijn dan al onderweg richting Eindewege. Het deel waar wij vandaag waren, is gedaan. Door het mooie weer en het prachtige uitzicht de hele middag in de zak van Zuid-Beveland, zit ik me af te vragen of ik me alsnog zal laten omscholen tot buitendienstmedewerker. Wat is het hier toch mooi!

Ik werk een weekje mee in de buitendienst. Op locatie dus! En ik tref het want het is geweldig weer. Mijn collega's sms-ten mij vandaag één voor één over het prachtige weer. Ik kon mij niet aan de indruk onttrekken dat er enige jaloezie in het spel was ;-)).

Vannochtend werd ik meteen al enthousiast begroet door een aantal collega's op Eindewege. Vooral André was blij met mijn komst. Althans zo leek het.
Na de koffie, ging iedereen meteen aan de slag. Locatiebeheerder Jan, bood aan dat ik bij zijn werkoverleg aanwezig mocht zijn, maar toen diende Karel, opzichter waterbeheer, zich aan: ik mocht mee op pad om betuiningswerkzaamheden in Ritthem te bekijken. En ja... de zon scheen zo lekker, hihi.

Van Karel krijg ik onderweg alle ins en outs van betuinen te horen. Het belang ervan (anders stroomt de aarde van de kanten het water in) en hoe het tegenwoordig wordt aangepakt. Zo heb ik geleerd dat de palen en planken waarmee de waterkanten vroeger werden afgezet, behandeld waren met een soort olie. Die planken gebruiken we niet meer omdat dat toch minder goed is voor het milieu. Daarom worden nu palen gebruikt van eh.... hoe heet dat hout ook alweer?.. Nou ja, in ieder geval andere palen en de planken zijn vervangen door doek.

Als we ter plekke komen, zien we een grote graafmachine aan het werk. Eén man staat beneden met zijn lieslaarzen in de waterloop. Het zetten  van betuining is deels nog handwerk! Karel vertelt me ook dat het moeilijk is om dit soort grondwerkers nog te krijgen. "Het zijn bijna allemaal oudere mannen die dit werk nog doen. De jongeren krijg je hiervoor bijna niet meer."
Als ik zo eens kijk, ziet het er helemaal niet slecht uit. Lekker buiten werken in het zonnetje. Karel grinnikt als ik het zeg: "Toen het vorige week de hele dag hoosde, stond deze man hier ook." Terugdenkend aan het pokkeweer van vorige week, zie ik een heel ander plaatje voor mijn ogen.

Op de terugweg naar Eindewege, laat Karel mij zien dat er twee nieuwe stuwen zijn geplaatst aan de Muidenweg. Hiermee zijn twee oude verrotte stuwen vervangen. Een eindje verder, vlakbij Wolphaartsdijk, zoekt hij twee mannen op die voor ons een andere verrotte stuw aan het vervangen zijn. Beiden zijn goedgemutst aan de slag. "Heel wat beter zo dan vorige week", meldt één van de twee met een brede glimlach.
Het werk aan de ombouw van de stuw verloopt voorspoedig en Karel spreekt met de mannen af dat hij zal zorgen dat de stuw nog die middag wordt gebracht.

Het is inmiddels bijna half tien en we rijden terug naar steunpunt Eindewege voor de koffie. Lekker, daar ben ik wel aan toe. Het was erg vroeg vannochtend voor deze kantoorjuf en dat zijn we natuurlijk niet gewend. Een kopje koffie gaat er wel in!